29/4/2007 - ANNe VeBaBaLaRs

Kimse kimseye yaşamayı öğretemez. Kullanma talimatı olmadan sahip olduğumuz en değerli varlık çocuğumuzdur. Çocuğunuzun hayat yolunu çizemezsiniz, ona ancak kendi yolunu çizebileceği bir harita verebilirsiniz. Mutlu ve sağlıklı çocuklar yetiştirmek, şuurlu ve uzun bir zaman gerektirir.

Büyüğün küçüğe göstereceği saygı, küçüğe saygılı olmayı öğretir. Çocuğa saygı demek, onun bağımsız bir varlık olduğunu kabullenmek demektir.

Sevginin fazlası zarar vermez. Zararlı olan yanlış sevgidir. Çocuğunuza birçok şeyi şartlı olarak verebilirsiniz. Ancak sevginiz "şartlı" değil, "kayıtsız şartsız" olmalıdır. Çocuğunuz en çok, sevgiyi hak etmediğini düşündüğünüz sırada sevgiye ihtiyaç duyar.

Ender durumlar dışında, anne-baba çocuğa karşı daima aynı tarafta olmalıdır. Böylece çocuk, anne-babanın zaaflarından faydalanmak gibi bir yola başvurmayı öğrenmez.

Hoşgörü, çocuğunuzu sizin istediğiniz gibi davranmaya isteklendirir. Hoşgörü ile büyüyen çocuklar, sabırlı ve hoşgörülü olmayı öğrenirler. Yaşadığının anlamına varan ve yaşadığından zevk alan insan, eşine ve çocuklarına karşı da hoşgörülü olur.

Çocuğunuza öğüt vereceğinize ona örnek olun! "Kibarlık, vericilik ve dürüstlük" ancak yaşanarak öğrenilir. Çocuklar sıcak, yumuşak ve verici yetişkinleri kendilerine örnek alırlar.

Çocuğunuza değerlerinizi benimsetmek istiyorsanız, az kızın ve yumuşak olun! Hata yaptığınız zaman bunu kabul edin ve dile getirin. Çocuk anne-babanın görülen birçok özelliğini aldığı gibi, gözle görülmeyen özelliklerini de alır.

Çocuğunuz büyüdüğünde size göstereceği ilgi ve yakınlık, sizin kendi anne-babanıza gösterdiğinizden fazla olmaz. Buna kabir ziyaretleri de dahildir. Çocuğunuzun başkasının yanında nasıl olmasını istiyorsanız, onu önceden bu davranışlara göre hazırlayın! Ana-babanın El Kitabı

<******>